تفاوت بین شیلنگ کامپوزیت و شیلنگ لاستیکی

شیلنگ کامپوزیت: لایه داخلی معمولاً از مواد بی‌اثر مانند PTFE یا FEP تشکیل شده است که پایداری شیمیایی فوق‌العاده‌ای را ارائه می‌دهند. آن‌ها قادر به انتقال مواد بسیار خورنده یا با خلوص بالا در مدت زمان طولانی بدون تورم یا تخریب هستند.

شیلنگ‌های لاستیکی: مقاومت شیمیایی به فرمولاسیون خاص بستگی دارد؛ NBR در برابر روغن‌ها و همچنین اسیدها و بازهای ضعیف مقاومت می‌کند، در حالی که EPDM در برابر اسیدها و بازهای ضعیف مقاوم است - با این حال، هیچ‌کدام نمی‌توانند در برابر محیط‌های بسیار خورنده مقاومت کنند.

شیلنگ کامپوزیت: این لوله که توسط یک مارپیچ فلزی و لایه‌های تقویت‌کننده فیبر پشتیبانی می‌شود، در برابر تغییر شکل تحت فشار بالا مقاومت می‌کند. ساختار مارپیچی آن، جریان بدون مانع را حتی در شعاع‌های خمش کم تضمین می‌کند و آن را برای کاربردهایی که شامل مونتاژ و دمونتاژ مکرر هستند، ایده‌آل می‌سازد.

شیلنگ لاستیکی: مقاومت در برابر فشار به جنس پایه لاستیکی و چگالی لایه تقویت‌کننده بستگی دارد. تحت فشار زیاد، آنها مستعد خستگی و برآمدگی هستند، در حالی که خم شدن با زاویه تند می‌تواند به راحتی منجر به پیچ خوردگی شود.

شیلنگ کامپوزیت: محدوده مقاومت دمایی از -30 درجه سانتیگراد تا 100 درجه سانتیگراد است؛ دوام آن به فرآیند تولید کامپوزیت خاص بستگی دارد. شیلنگ‌های کامپوزیتی PTFE هسپر، محدوده مقاومت دمایی از -30 درجه سانتیگراد تا 130 درجه سانتیگراد را ارائه می‌دهند و با ساختار یکپارچه و قالب‌گیری شده، عملکرد پایدار را به مدت 3 تا 8 سال در محیط‌های عملیاتی خورنده تضمین می‌کنند.

شیلنگ‌های لاستیکی: این شیلنگ‌ها که از مواد EPDM ساخته شده‌اند، در برابر دماهای بین -40 درجه سانتیگراد تا 150 درجه سانتیگراد مقاومت می‌کنند و مقاومت فوق‌العاده‌ای در برابر فرسودگی و اشعه ماوراء بنفش ارائه می‌دهند. شیلنگ لاستیکی Hesper EPDM دارای 30٪ بهبود در مقاومت در برابر فرسودگی است و عمر مفید آن در شرایط عملیاتی استاندارد 2 تا 5 سال است. این شیلنگ‌ها برای کاربردهای لجستیک زنجیره سرد و محیط‌های صنعتی با دمای بالا ایده‌آل هستند.